به دنبال یک آگهی روزنامه، زنان معمولی بخشی از داستان‌های زندگی خود را برای ادواردو کوتینیو کارگردان تعریف می‌کنند که سپس توسط بازیگران زن بازسازی می‌شود و مرزهای بین حقیقت، تخیل و تفسیر را از بین می‌برد.

در این مستند، کوتینیو به بررسی وضعیت اسفبار افرادی می‌پردازد که از زباله‌های شهرهای برزیل امرار معاش می‌کنند. این مردم زندگی خود را با زباله‌گردی در زباله‌دانی‌های عظیم شهری می‌گذرانند و به دنبال هر چیزی می‌گردند که بتوانند بفروشند یا بخورند.

ادواردو کوتینیو در سال ۱۹۶۴ مشغول ساخت فیلمی به همین نام در شمال شرقی برزیل بود که کودتای نظامی رخ داد. او مجبور شد پروژه را متوقف کند و در سال ۱۹۸۱ به آن بازگشت؛ او به دنبال همان مکان‌ها و افراد رفت تا نشان دهد از آن زمان تا کنون چه رخ داده است و تلاش کرد خانواده‌ای را دور هم جمع کند که بزرگ خاندانشان، یک رهبر سیاسی مدافع حقوق روستاییان، به قتل رسیده بود.